Gastblogger Lonneke stelt zich voor

  • Geplaatst op
  • 3


Hallo, klanten, bekenden, fans en vrienden van de liefste winkel van Eindhoven: “Hip&Groen”,

Ik mag voor jullie een Blog gaan schrijven over alles wat ik beleef in mijn werk als Verloskundige, maar vooral binnen mijn werk als Coach en Counselor van vrouwen in de fase van hun leven waarin ze kinderen gaan krijgen.


Mijn naam is Lonneke van Houten, ben moeder van vier kinderen.
Al heel erg lang ben ik verloskundige, heb velen jaren veel en hard gewerkt binnen mijn eigen praktijk, dag en nacht, met hart en ziel, in volle overgave aan het begeleiden van vrouwen en hun partner bij hun zwangerschap, bevalling en eerste tijd daarna.
Ik merkte altijd dat ik tijd tekort kwam voor intensievere begeleiding van alle gevoelens en ervaringen waar vrouwen door uit hun evenwicht raakte tijdens het hele proces van zwanger zijn, bevallen en moeder worden.
Het proces waar je als vrouw doorheen gaat met jezelf, tijdens je transformatie van vrouw/meisje naar een vrouw die een zwangerschap en bevalling heeft meegemaakt, moeder is geworden, is groots en vaak heftig.
Hoe geweldig moeder worden ook kan zijn, het is ook een shock, voor sommige vrouwen een ‘massive shock’.

Vrouwen die bij mij in mijn Coachingspraktijk komen omdat ze zich, om wat voor reden dan ook, niet goed voelen, beschrijven deze fase als zeer overweldigend. Alsof ze in een ander universum zijn beland als dat ze voor hun zwangerschap en het moederschap in verkeerde. Niets voelt meer hetzelfde.
Een greep uit de vragen, zorgen, problemen waar vrouwen mee komen:

 - neerslachtigheid tijdens de zwangerschap, het valt tegen, er ontstaan angsten, depressieve gevoelens, beren op de weg..tussen de 10 en 25% van de zwangeren heeft hier last van, maar liefst tussen de 18.000 en 45.000 vrouwen per jaar in Nederland!
 - angst voor de bevalling, 10-25% van de zwangere vrouwen kampt met angst voor de bevalling. 12% van de zwangeren per jaar heeft angstklachten, dat zijn van de gemiddeld 180.000 per jaar, 21.000 vrouwen!
 - ¼ van de vrouwen zegt gebrek te hebben aan zelfvertrouwen
 - vrouwen komen ook bij twijfel over zwanger willen worden
 - na een onverwerkte miskraam
 - na het verliezen van een kindje tijdens de zwangerschap of bevalling
 - bij moeilijke keuzes te maken tav onderzoeken tijdens je zwangerschap of mogelijke zwangerschapsafbreking
 - na een bevalling die onverwerkt blijft en/of traumatisch verlopen is
 - voor het voorbereiden van de komende bevalling
 - na een traumatische ervaring gerelateerd aan het zwanger zijn, bevallen of moeder zijn
 - als de eerste tijd met je baby je zwaar valt
 - als werk en moederschap moeilijk te combineren blijkt
 - als een relatie onder druk komt te staan door het ouderschap
 - bij down zijn en/of depressief zijn na de geboorte van een kind
 - bij alleenstaand moederschap
 - extreem jong moederschap
 - niet zwanger kunnen worden
 - als je het gevoel hebt jezelf kwijt te zijn
 - voor EMDR na een trauma rondom bevallen of miskraam

Vaak zie ik dat moeder worden ook een trigger is voor het bovenkomen van onverwerkte en opgeslagen gebeurtenissen uit je jeugd. De deksel gaat als het ware van de doos af, een doos vol ervaringen, geheimen in jezelf, waardoor er door deze transformatie in jezelf een enorme groeikans ontstaat, ook al is het in eerste instantie een verwarrend geheel en oncomfortabel gevoel.
Het gaat je veel levenswijsheid en ervaring opleveren! Ik praat daarom liever in termen van groeikansen als over problemen. Want groeien als mens, dat doe je ook door moeder te worden!

Laat ik beginnen met mijn verhalen. Die ik met toestemming en gefungeerde namen weergeef.
Een ervan is het verhaal van Eline.

Ze komt bij mij, 11 weken na de geboorte van haar dochter Juul.
Ze komt binnen, gaat zitten en is direct in tranen.
Eline is doodmoe, gedesillusioneerd, voelt zich schuldig over haar ongelukkig zijn, zo vlak nadat ze haar kind gekregen heeft.
Ze kan niet veel meer aan, ziet overal tegenop, geniet niet van haar baby maar wordt al bang als ze haar hoort huilen bij het idee weer te moeten gaan ‘zorgen’. Ze heeft het idee dat ze niet ‘normaal’ reageert en schaamt zich voor haar gevoelens.
Ze voelt zich alleen en onbegrepen. Haar man werkt net zoveel als voorheen en begrijpt niet waarom ze zo emotioneel is en alles zo ‘moeilijk maakt’.
Eline heeft het gevoel dat niets meer hetzelfde is, er niets meer uit haar handen komt, ze alleen nog maar voor haar kind kan zorgen en zelfs amper rustig kan douchen.
Ze geeft aan zich zo nutteloos te voelen, alsof ze niks meer bijdraagt aan de wereld.
Ze heeft schuldgevoelens naar haar dochter, vind zichzelf een zeer matige moeder.
Ik nodig haar uit zoveel en zo vrijuit mogelijk te vertellen. Alles mag gezegd worden. Zo verteldt ze ook vol schaamte dat ze soms denkt dat ze haar baby wel eens niet meer zou willen.

Hoe komt het dat vrouwen zich zo nutteloos kunnen voelen en het idee hebben dat er ‘niets uit hun handen komt’ als ze de dag met hun baby doorbrengen? Naomi Stadlen heeft daar een goed boek over geschreven. Het heet:’ What Mothers do” . Wij geven veel te weinig betekenis aan wat we doen als moeder.
Dat komt omdat we gewend zijn in een efficiente, competatieve, op deadlines gerichtte maatschappij te leven. Snel, veel tegelijk. Hier hebben we een revolutie voor doorlopen om ons te emanciperen, maar we zijn het daarmee afgeleerd om onze instincten te kunnen duiden en biologisch bepaalde voortplantingsgedrag te kunnen begrijpen en voelen.
Het leven met een baby is 180 C draaien: ineens moet alles rustig, geduldig, met compassie, alles bij herhaling, weinig tegelijk, continue intunen op de ander, noden vervullend. Letterlijk de ander dragen.
En dan ervaren we dat als..nietsdoen, niets uit onze handen krijgen, geen controle meer hebbende over ons eigen leven….. Maar dat “ zogenaamde nietsdoen” is juist zoveel!!
We zijn bezig een gezond fundament te leggen voor ons mensenkind wat straks de maatschappij ingaat en de wereld verder gaat vormen!
We bieden aanwezigheid, veiligheid, vertrouwen, comfort, liefde, onvoorwaardelijkheid, alles wat een mens moet leren en beleven om later gezonde relatie’s te kunnen aangaan, om zich goed te hechten en met vertrouwen in zichzelf het leven in te stappen.
En we zijn als vrouwen zo enorm aan het investeren, het vraagt zo enorm veel van ons.
Er is die verantwoordelijkheid die 24 uur per dag doorgaat, de continue staat van paraatheid, het continue onderbreekbaar zijn, het continue denken en voelen voor een ander mens, je kind, wat nog niet kan zeggen wat hij wil of nodig heeft, steeds weer, dag en nacht.
Er zijn te weinig woorden voor wat je doet, te weinig erkenning.
Er zijn geen werkwoorden voor de acties en eindeloze investeringen die vrouwen doen terwijl ze hun baby comfort bieden en een veilig fundament voor ze bouwen! Het zijn acties zonder naam.
Maar onze wereld profiteert van en heeft baat bij de sensitiviteit en compassie van moeders.
Voor Eline was deze manier van kijken naar zichzelf en wat ze deed een eye
opener.
Voor het eerst kon ze weer trots zijn op wat ze deed, over hoe ze het deed, blij met zichzelf als moeder van Juul.
Ze begon op een rij te krijgen wat ze belangrijk vond en hoe ze het wilde doen voor Juul en daar de waarde aan te geven die het recht doet.
We hebben maar drie gesprekken gehad samen. Toen kon ze zelf verder, vol optimisme en met een goed gevoel over zichzelf.
We hebben veel over denkbeelden van Eline gesproken, die al heel lang geleden vastgezet waren en opnieuw onder de loep moesten om ze te herzien.
Onder andere, waar ontleen je je eigenwaarde uit, welke betekenis geef je aan wat je doet, hoe voel je je goed bij het nu, in de wetenschap dat het een fase is die altijd weer in beweging zal komen.
Hoe kijk je naar je moeder zijn en wat wil je neerzetten voor je kind.
Het is niet iets wat je ‘erbij” doet, je mag het best als een van je allerbelangwekkendste levensprojecten zien!
En wil je niet te perfect zijn? Teveel op controle gericht wellicht?
Ben je niet goed genoeg? Je bent ook maar een mens, een net bevallen vrouw die ook moet herstellen, fysiek, emotioneel, hormonaal.
Stel je niet te hoge eisen aan jezelf, wil je niet teveel ineens voor elkaar krijgen, ben je niet te kritisch naar jezelf?
En heb je wel genoeg ondersteuning? Hoe kan je dat beter organiseren?
Heb je af en toe eens even oplaad
momenten? Ontspanning?
Wie zorgt er voor jou zodat jij het volhoudt voor je baby te zorgen?
Wat en wie heb je nodig?
Wat kun je laten ? Wat moet echt en wat eigenlijk niet maar vind je zelf dat moet?
En heb je ruimte gehad om alles te verwerken, je zwangerschap, je bevalling? Ga eens een dagboek bijhouden, beschrijf hoe je je voelt en gevoeld hebt, bij je bevalling, de tijd erna, wat heeft het met je als mens gedaan en gebracht? Waar ben je jezelf tegen gekomen, wat is fijn, wat lastiger? Heb je nog verdriet? Wat ligt nog open om herdacht te worden en verwerkt? Alles mag. Maak je document over de ontwikkeling in jezelf en je baby, je grootse belangwekkende project!

Volgende Blog korter, maar dit was even een opstart begin!

Kijk gerust op mijn website: www.ccv-vanhouten.nl
Of volg op Facebook: www.facebook.com/LonnekevanHoutenCCV

Tot de volgende Blog!
Lieve groet,
Lonneke

Reacties

  1. Ilona Ilona

    Hoi Lonneke, het is zo waar wat je schrijft. Hier een kindje van 5 en een van 2 maar nog steeds zoekende naar wat er echt toe doet en proberend mezelf niet te vergeten. Gaat met vallen en opstaan maar wel steeds beter. Heb zoveel van je geleerd. Super!!

  2. Lianne Lianne

    Spijker op zijn Kop! Dochtertje van 1,5 en zwanger van de tweede is best pittig als je ook nog werkt en allerlei andere dingen er naast hebt.. Tijd om te schrappen en kijken wat ik echt leuk vindt!

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »